afrodelfino

Ryan Gosling'in önlemeyen yükselişi, ya da karizması

2012-01-07T02:59:00.000+02:00

Bu adamın 7 tane filmini izledim, üçü bu sene.

2007 yapımı Lars and the Real Girl'de şişme oyuncağına aşık olduğunda hiç öyle karizmatik bir yanı yoktu, gayet de loser bir karakterdi ama oyunculuğuna bayıldım.

Sonra biraz geriye gittim, Half Nelson filminde yine çok da kazanan bir hali yoktu öğrencisiyle ilişki yaşayan öğretmen rolünde ama yine iyi iş çıkarmıştı.

The Notebook'u sonra duydum, oysa oradaki romantik Noah karakteri çoktan fenomen olmuştu.

Blue Valentine'la geçen sene kalbimi fethetmeye başladı. Öyle yakışıklı, karizmatik falan olduğundan da değil ama her geçen seneyle ve kazandığı tecrübeyle gün geçtikçe ne kadar ilerleme kaydettiğini farkettiğimden.

Ama bu sene ya da geçen sene (2011) onun yılıydı tam anlamıyla. Drive filminde o konuşmadıkça, böyle dakikalarca sustukça içim bir fena oldu, onun yerine bir şeyler söylemek istedim, kafasını duvarlara vurasım geldi 'yeter be bi şey de bi konuş tepki göster!' diye, o benim yerine başkalarına yaptı bunu bambaşka duygularla.

Crazy Stupid Love'da bir şey yapmasına gerek yoktu, öyle dursa yeterdi, bunca yıldır izlediğim bir aktör olmasına rağmen izlediğim altıncı filminde ilk kez ne kadar seksi ve yakışıklı olduğunun farkına vardım (benim salaklığım da olabilir bu tabi). Bir de böyle Woody Allen tarzı bir romantik komediye böyle mi yakışırdı bir insan.

Dün gece de The Ides of March'ta Amerikan siyaset dünyası 101'den parçalar izledim uzun uzun. Ama o olmasaydı biraz daha içim sıkılarak izlerdim eminim, film kötü olduğununda değil, harikaydı ama siyasetin s'si bile dünyanın neresinde olursa olsun değişmediğinden. Yılların Hollywood aktörlerini ezdi geçti, filmdeki karakterinin de meslektaşlarına yaptığı gibi.

Neyse çok uzattım ama daha çok uzun bir yol var önünde ve başladığı noktadan bu güne gelişini gördüğüme sevindiğim oyuncuların başında geliyor. Benden önce ölmeyeceğini düşünüyorum, mutluyum, her yeni filmini heyecanla bekleyeceğim.

Dünya Kupası'nın Ardından

2010-07-29T00:41:00.010+03:00

Dört yıl daha göz açıp kapayıncaya kadar geçip gitti nasıl olduğunu anlamadan ve biz de bir Dünya Kupası’nı daha bitirmiş olduk. 2010 Dünya Kupası’ndan aklımızda kalanları biraz (hatta bayağı!) geç de olsa aktarmak istedim. Şu anda hala taze ve hatırlanıyor olabilir, ancak notlarımızın bir kısmını muhtemelen çok kısa bir sürede unutacakken, diğer kısmını ise her daim hatırlayacağız. Henüz hangisinin geçici, hangisinin kalıcı olduğunun ayrımına varamamış olduğum için hepsini paylaşmak istedim.

Işte bir ayın özeti

Şüphesiz ki Dünya Kupası’nın Güney Afrika’da gerçekleşeceğinin açıklanmasıyla birlikte bir numaralı merak ve endişe konusu “vuvuzela” ve akıbetiydi. Yoğun kulis çalışmalarına karşın plastik bir zurnaya benzeyen, binlerce kişi bir anda çalınca arı vızıltısını andıran ve bilmemkaçbin desibel ses çıkartan bu aletin yasaklanması çalışmaları sonuç vermedi. Bizler de bir ay boyunca garip bir şekilde beynimizde binlerce arının sonsuz vızıltısının dolaşmasına alıştık. Hatta sonlara yakın vuvuzela sesinden seyircinin karakter tahlilini yapmaya başlamıştık bile… (En azından TRT spikerleri yapmaya başlamıştı)… Hımmm çok fazla uğultu var, seyirci mutsuz, gol istiyor… Hımmm, sesler uyumsuz, seyirci heyecanlı… Hıımmm, uyumlu bir arı vızıltısı efekti var, izleyiciler sonuçtan tatmin olmuş… Gibi…
Sonra “jabulani” çıktı ortaya… Dünya Kupası için özel olarak tasarlanmış bir top… Ancak bu topa vuran bir, topu tutan bin pişman oldu. En çok da kaleciler şikayetçiydi. (NASA’nın yaptığı deneyler sonucu, belli bir hızın üzerinde topun beklenmedik yalpalar yaptığı bilimsel olarak kanıtlandı).
G.Afrika’nın altyapı hizmetleri ile birlikte bu kupa için yaklaşık beş milyar USD harcadığı biliniyor. Ancak görünen o ki ülke bu işten oldukça zararlı çıktı. Güvenlik kaygısı ve coğrafi uzaklık sebebi ile ülke dışı ziyaretçi sayısının beklenenin altında kalması ile FIFA’nın kupayı bir Afrika ülkesine vererek kaş yapayım derken göz çıkartmış olabileceği genel bir kanı olarak görünüyor. (Yaklaşık bir milyar USD düzeyinde zarar tahmin ediliyor, ancak tabi ki finansal olarak telafuz edilen bu rakam her şey demek değil, işin sosyolojik, kültürel çok derin boyutları da yok değil, halen bu tartışmalar devam ediyor). Acaba Batı kültürlerinin Afrikalılara bakışı bir gıdım bile olsa değişmiş olabilir mi, Avrupalı holiganlar ve Afrika yerlilerinin değişik interaksiyonları gibi... (Google’a sorduğumuzda bu konuda envai çeşit yorumla karşılaşıyoruz, bekleyip görmek lazım benim şahsi kanaatim…)

Ülkeler

İtalya ve Fransa'nın oynadıkları sıkıcı futbol ve özellikle Fransa'nın takım için huzursuzlukları ile turnuvanın tadının kaçıranlar olmaları (Anelka'nın Domenech'e “s… git" dedikten sonra kadro dışı bırakılıp geri gönderilmesi ile ayyuka çıkmştı. Bu arada herkes gizliden gizliye "ağzına sağlık Nicolas" dedi). İlk turda elenmelerinin dünyada büyük memnnuniyet yaratması…
Şili ve Gana'nın oynadıkları keyif veren futbolun herkesin beğenisini kazanması. Özellikle Şili'nin rakibin kim olduğundan bağımsız geniş sahada hücum futbolu oynama arzusu ile sonunda kendini yaksa da (İspanya maçı), izleyenlerin gönlünde taht kurması.
Yıllar önce Almanya ile Avusturya'nın grubun son maçına beraberliğe yatarak Cezayir'i harcadığı gibi, bu kez Brezilya ve Portekiz'in aynı çirkinliğine güzeller güzeli Fildişi Sahili'nin kurban gitmesi. Aynı dili konuşan, kültürel kanka ülkelerin, grupta son maçlarını birbirleriyle oynamalarının yasaklanması gerekliliği.
Yeni Zelanda'nın dünyanın öbür ucundaki futbol ülkesi olarak kendini kabul ettirmesi. İtalya'nın da yer aldığı grupta mağlubiyet almadan elenerek "koyunlar" ve "haka dansı" dışında özellikleri de olduğunu göstermeleri.

Kişiler

Maradona'nın kötü takım seçerek ve kötü taktik vererek bile eğer maç boyu tesbih çekersek Dünya Kupası Çeyrek Finali oynayan bir teknik direktör olunabileceğini göstermesi. Sonuç ne olursa olsun, futbol mahallesinin en afili abilerinden biri olduğunun ve hata yaptıkça onu daha çok sevdiğimizin anlaşılması.
Mesut Özil'i Yozgatspor’un altyapısından yetişmiş, tüm futbol ve spor kültürünü güzel ülkemizde kazanmış, üç büyüklerde yıldızı parladıktan sonra, Almanlar tarafından kaçırılarak devşirilmiş ve zorla milli takımda oynatılıyormuş gibi sahiplenmemiz. (En azından TRT spikerlerinin sahiplenmesi)
94 milyon Euro'luk Ronaldo'nun, oynadığı futbolun değil ama belki egosunun bu kadar para edebileceğinin anlaşılması.
Ömer Üründül'ün canlı futbol maçı yorumlayarak, tüm izleyicilere eziyet etmesine izin verilmesi. Spikerlerin "al da at" dercesine yaptığı muz ortaları bile dağa taşa vurarak hatta bazılarına vurmaya bile tenezzül etmeyerek, karnımıza ağrılar sokması.

Tanrı’nın müdahalesi

İroniler

İronik Final: Total futbolu icat edip, İspanyollara öğreten Hollanda'nın finalde şu sıralar kendisinden daha bir "total futbol" oynayan öğrencisi karşısına çıkması. Öğretmenin her zaman öğrencisine öğretmediği gizli bir numarası olacağı beklentilerine karşılık, öğrencinin dersini çok iyi çalışmış olduğunun görülmesi…
Yıllarca kulüpler düzeyinde dünya futbolunun lokomotifi olan İspanya'nın milli takım düzeyindeki başarısızlıkları, Bask ve Katalan oyuncuların kendilerini dışlanmış hissetmesine bağlanmıştı. Şimdi omurgasını Katalan Barcelona oyuncularının oluşturduğu İspanya’nın, aynı zamanda Katalan milli takımının kaptanı olan Carles Puyol'un golüyle finale adını yazdırması.

Ve diğer notlar

Kupayı 3. kez alan sonsuza dek sahibi oluyor. (İlkini 1970 de Brezilya üçüncü kez kazanarak, sonsuza kadar müzesine götürmüştü). Ancak bu mutluluğa erişme şansı olan daha önce 2 kez kazanmış Almanya, Arjantin, İtalya, Brezilya'dan hiçbiri finale dahi gelemedi.
1998’de Fransa'nın Dünya Kupası’nı kazanmasından sonra nihayet Dünya Kupası kazanmış ülkeler menüsüne İspanya ile yeni bir lezzet daha eklenmiş oldu…

Dip Not: İspanya sporda bu yaza tam olarak damgasını vurmuş durumda. Wimbledon Kupası’nı Rafael Nadal’ın almasından ve FIFA Dünya Kupası’nı İspanya Milli Takımı’nın kazanmasından sonra daha ötesi ne olabilir ki diyen İspanyollar Fransa Bisiklet Turu’nda vatandaşları Alberto Contador’un üçüncü kez Sarı Mayo’yu kapmış olmasıyla gurur duyuyor olsa gerek! Ama bu da ayrı bir yazı konusu:)

Peki Ya Diğer Takım?

2010-07-03T03:17:00.017+03:00

Çok sevdiğim ‘Peanuts’, bizde daha iyi bilinen adıyla ‘Snoopy’ çizgi serilerinin, günlük hayatımda en çok aklımda yer eden karelerinden birinde şöyle bir diyalog geçer: Charlie Brown’ın en yakın arkadaşı Linus bir maça gitmiştir, maç sonrası arkadaşına heyecanla izlenimlerini anlatmaya başlar; “İnanılmaz bir maç oldu, bizim takım kaybetmek üzereyken son anda oyuncu topu aldı, saniyeler kala koşmaya başladı, o anda bütün stad ayaktaydı, kaleciyle karşı karşıya kaldılar, golü attı ve hemen ardından bitiş düdüğü çaldı, maçı kazandık! Yer yerinden oynadı, herkes birbirine sarılıp sevinç çığlıkları attı, inanamazsın, orada olmalıydın!”. Charlie Brown’ın tepkisiyse hiç beklenmedik şekilde şöyle olur: “Peki ya diğer takım ne yaptı?”.

O kadar çok yaşıyorum ki bu duyguyu, her seferinde Charlie Brown’ı anmadan edemiyorum...

Bugün Dünya Kupası’nda Uruguay ile Gana arasındaki çeyrek final maçında zaten kim kazansa aynı soruyu soracaktım maçın bitiminde. Bu iki takım arasındaki bir çeyrek final maçını izlemenin bu kadar keyif verici olacağını televizyon karşısına oturduktan bir süre geçinceye kadar tahmin etmezdim. Bu iki takımdan birisi daha bilindik, favori futbol ülkelerinden birisi ile mücadele ediyor olsaydı ve yine aynı futbol ortaya konsaydı belki de o kadar etkilenmezdim. Dakikalar geçtikçe ve oyunun rengi bir türlü belli olmamaya devam ettikçe benim de heyecanım artmaya başladı.

Beni asıl heyecanlandıran, ilk defa Afrika Kıtası’ndan bir ülkenin futbol milli takımının yarı finale çıkacak olma ihtimali ile birlikte, tarihinde çok büyük başarılar elde eden, ancak son 40 yıldır önemli bir başarı gösteremeyen, Güney Amerika kriterlerinde oldukça küçük bir ülke sayılabilecek Uruguay’ın tarihi başarısını yineleme ihtimali oldu. İlginçtir ki Uruguay 1930 yılında ilk kez gerçekleştirilen FIFA Dünya Kupası’nın ilk şampiyonu. Sonraki yıllarda da başarılı sonuçlar elde etmiş, 1950 yılında tekrar şampiyon olmuş, ancak 1970 yılından bugüne kadar yarı finalden öteye gidememiş. (Bunları yazarken Türkiye’nin 2002 Dünya Kupası’nda üçüncülük elde etmiş olmasının da ne büyük bir mucize olduğunu hatırlamadan da edemiyorum!). Aynı duyguları 1990 İtalya Dünya Kupası’nda da Kamerun’u çeyrek finalde seyrederken yaşamıştım. Ancak bu sefer her iki ülkeye de sempatim maç ilerledikçe artmaya başlarken, sırf bu nedenden dolayı maç hiç bitmesin istedim. Çünkü hangisi elenirse elensin ben bu sefer mutsuz tarafta olacaktım, “Peki ya diğer takım?” diyerek...

Teknoloji sağolsun öyle bir noktaya geldi ki, TV ekranlarında aynı anda bir futbolcunun attığı golden sonraki gol sevincini an be an izlerken, diğer yandan kalecinin top elinden kaçtığı anda yüz ifadesindeki değişikliği, bir takımın seyircilerinin sevinçle kucaklaşırken, diğer takımın taraftarlarının yıkılmış bir şekilde yüzlerini avuçlarına gömüp hareketsiz kaldığı görüntüleri rahat koltuklarımızda izleyebiliyoruz. Doğal olarak ben herhangi bir spor müsabakasında tuttuğum taraf bir skor kaydettiyse bile, anında diğer tarafla empati kurarak sevincimi kursağımda bırakıyorum. Ki böyle hem tarafsız hem de iki taraf da kazansa ne olur sanki gibi hissettiğim durumlarda sırf bu yüzden maç hiç bitmesin istiyorum. En nihayetinde spor bu ne olacak, tabi ki birisi kazanacak birisi kaybedecek... De diyemiyorum, böyle kilitlenip kalıyorum ekrana...

Niye izliyorum o zaman? Oyunun kendi atmosferini, heyecanını, sonuca giden yoldaki çabaları, oyuncuların bana garip gelen ama aslında çok da normal olan kazanma hırsları için ortaya koydukları mücadeleyi izlemeyi seviyorum sanırım. Bir de sevdiğim ve az çok anladığım sporlarda kişisel hırstan daha önce olan ve onları bu noktalara getiren müthiş yeteneklerine hayran kalıyorum. Ve de bu yeteneklerini ortaya çıkarabilmelerine, yaptıkları “ayak” (bugün olduğu gibi bazen el!) oyunlarıyla milyonları peşlerinden sürüklemelerine...

Bugünkü maçın sonunda teoride kaybeden taraftaydım – en azından son 30 dakika gönlüm biraz daha Gana’ya kaydı – sonuçta farketmeyecek, yarın sabah uyandığımda ben bu maçı çoktan unutmuş, bir sonraki maçlara, bir sonraki Dünya Kupaları’na bakıyor olacağım. Asamoah Gyan hayatı boyunca unutmayacak, Roberto Baggio’nun kaçırdığı penaltı vuruşunu 16 yıldır unutmadığı gibi... Ama her ikisini de biz daima hatırlayacağız. Onlar bu oyunları ezberde bırakanlar, benim için hatırlanmaya değer kılanlar. Yürümeye devam edenler... “Diğer” takımdakiler...

Ve Kazanan...!

2010-03-09T02:24:00.012+02:00

82. Oscar Ödül Töreni ile birlikte bir ödül sezonunun daha sonuna gelmiş olduk. Krizin etkisiyle mi bilmem sönük geçen 2009 film sezonunun kapanışı da tüm çabalara rağmen parlatılamayan bir Oscar gecesi ile gerçekleşmiş oldu böylelikle.

Geçtiğimiz yıl Hugh Jackman’ın müzikal performansından etkilenen Akademi, kendisini bu yılki tören için ikna edemeyince en azından ‘çakma’ bir Hugh Jackman açılışı yapalım diyerek Neil Patrick Harris’i benzer bir şovla sahneye çıkartıp ağzımıza bir parmak bal çaldı.

Renkli bir gece geçireceğimizin umudu ilk ödülün En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu’ya verilmesi ve yıllar sonra jargonun yeniden ‘Oscar’ın birine gitmesi’ değil de birilerinin ‘Oscar’ı kazanması’ olarak değiştirilmesi ile artmaya başladı. Oscar’a aday olduğu için kazanmış sayılır, önemli olan aday olmaktır, kazanmak değil felsefesinin de sona erdiğini görmüş olduk böylece. Penelope Cruz ‘kazanan’ Cristoph Waltz’ı açıkladıktan, Up en iyi animasyon seçildikten ve ardından T-Bone Burnett’ın The Weary Kind şarkısı Oscar’ı aldıktan sonra en azından ödüllerde fazla bir sürpriz olmayacağı hissimi pekiştirmek üzereydim ki... Sürprizsiz gece beklentisi En İyi Özgün Senaryo Oscar’ını The Hurt Locker’ın almasıyla yerle bir olmuş oldu! Quentin Tarantino’nun hayal kırıklığıyla hemen akabinde kulise koşarak birkaç shot tekila devirdiğini de EW tweet’leri sayesinde öğrendim bu arada! Waltz’ın da şarabını ‘en kötü günümüz böyle olsun’ havalarıyla Tarantino ile tokuşturduğu bilgisi de buradan geldi, ‘senin için hava hoş’ demiştir tabi Tarantino...

Gecenin bir diğer şaşırtmacası yine senaryo dalında geldi, tüm eleştirmenlerin tek geçtiği Up in the Air de Inglorius Basterds gibi diğer senaryo ödülünü tahmin edilmedik şekilde Precious’a kaptırarak benim gibi bu filmin sevenlerini biraz buruk bıraktı. Kuaförünü değiştirmekle büyük hata yapan George Clooney de bu noktada cep konyağından biraz yudumlanmak için arkaya geçti (ya da geçmiş olabilir, içkisiyle geldiğini duydum herhalde bu ana saklamıştır)!

Gecenin ilerleyen saatlerinde The Hurt Locker ödül yarışında öne geçtikçe James Cameron ve ekibi dağılmaya başladı, bir noktada üçe üç beraberliğe ulaşmalarıyla yüzleri güler gibi oldu ama En İyi Kurgu Oscar’ını da The Hurt Locker kapınca yeniden koltuklarına gömülüverdiler...

Dört oyuncu ödülü de beklendiği gibi sonuçlandı. Jeff Bridges sonunda hakettiği Oscar’a kavuşmasına çok az bir süre kala Michelle Pfeiffer’ın sözleriyle bizlerle birlikte gözlerinin dolmasına engel olamadı. Sanırım o sırada metod oyunculuğu taktiklerini düşünerek komik anılarını kafasında canlandırdı, gözyaşlarını geri itti ve bu seneki ağlayan erkekler kervanına katılmamayı başardı! “The Dude”ı salondaki seyircilerle birlikte biz de ayakta alkışladık.

Sandra Bullock Hollywood ‘sweetheart’ı kontenjanından aldığı En İyi Kadın Oyuncu ödülü sonrasında yaptığı dokunaklı konuşması ile bir kısmımızın kalplerini fethederken, bir kısmımızı sinir etti:)

Kathryn Bigelow’un En İyi Yönetmen Oscar'ını alacak ilk kadın yönetmen olmasına çok yakın bir süre kala heyecanımız doruğa çıktı. Bu dalda bir şaşırtmaca beklemeyen Akademi de bu ödülü Barbra Streisand’a verdirerek olabilecek en iyi seçimi yapmış olduğunu gösterdi. Barbra “Well the time has come,” dediğinde salondakilerle birlikte derin bir “Oh!” çektik ve bir yandan ayağa kalkarken diğer yandan klavyelerimize sarılıp "Kathyrn!" diye bağırdık! Dünya Kadınlar Günü’nde harika bir hediye oldu diye düşünmeden edemedik:)

Popdater’dan En İyi Kurgu’yu alanın En İyi Film’i de aldığını kurgu ödülü sırasında duyduğumdan The Hurt Locker’ın Oscar’ı almasının kaçınılmaz son olduğunu farkettim. Bu nedenle gecenin sonu benim için beklenen şekilde ‘bu Hurt Locker’da da ne buldular anlamadım’ diyerek sona erdi.

Geceden Kısa Notlar:

En güzel kıyafet Hollywood’un en iyi giyinen kadını Sarah Jessica Parker’a aitti yine. Ancak, Chanel elbisesini ertesi gün geri verecek olmasından dolayı o kadar üzgündü ki bu anın tadını çıkaramadı!
Monique’in bacaklarını göremedik, bu sefer Altın Küreler’deki hataya düşmedi neyse ki...
Jake ve Maggie Gyllenhall kardeşlerin güzelliği karşısında söyleyecek söz bulamadım, uzun yıllar sahalarda görmek istiyoruz kendilerini!
Meryl Streep beyazlar içinde yarı tanrı edasıyla yanından geçen tüm kazananlara şefkatli gülücükler dağıtarak bir kez daha gönlümüzde taht kurdu!
Görkemli açılışın devamı gelmedi ne yazık ki, özgün şarkılar bile diğer ödüllerde olduğu gibi montaj eşliğinde banttan yayınlandı...
Alec Baldwin - Steve Martin ikilisi yeterince komik olamadılar, esprilerinin çoğuna ayıp olmasın diye güldük...
John Hughes tribute’u bizi 80’li yıllara ve ilk gençliğimize götürdü, hoş bir nostalji yaşatırken The Breakfast Club oyuncularıyla yıllar sonra yeniden karşılaşmamızla aynı zamanda ne kadar yaşlandığımızı fark ettirdi!
İçim burkularak izlediğim kaybettiklerimiz arasında Farah Fawcett’a yer verilmemesine üzüldüm...
Korku filmleri montajı için çok uğraşmışlardı, bütün klasik korku filmelerinden sinir bozucu sahneler vardı ama neden yapıldığını ben anlamadım, gecenin bir yarısı sinirimin bozulması dışında bana pek bir katkısı olmadı!
Bu sene üç kişiye (Lauren Bacall, Roger Corman ve Gordon Willis) verilen Onur Ödülü biraz geçiştirildi gibi sanki, sahneye filan çıkartmadılar hiçbirini...
Tom Hanks’in ‘Akademi Valisi’ :) olduğunu öğrendim loonybinsblog sayesinde ama yine de En İyi Film Oscar’ını onun vermiş olmasından pek hazetmedim.
Gecenin sonunda 2008 filmlerinin 2009’dakilerden çok daha iyi olduğu yönündeki düşüncem değişmedi!

Dip Not: Geceye twitter’dan canlı yorumlarıyla katkıda bulunan ve gecemi şenlendiren popdater, allegrande, petite1ze ve loonybinsblog’a teşekkürü bir borç bilirim:)

Oscar'a Bir İki...

2010-02-21T02:48:00.010+02:00

Oscar'lara az bir süre kala, yine tahminler, bahisler havada uçuşmaya başladı. James Cameron işin içine girdi mi heyecan da azalıyor tabi. Bir yandan büyük bir gişe filmi yapayım ama bu film sadece heyecanlı bir aksiyon ve görsel efekt fenomeni olmasın, aynı zamanda işin içine öyle lezzetler katayım ki, salt sinemaseverlerin (!) de ağzına bir parmak bal çalayım, filmimi tam bir sinema şölenine çevireyimin ustası bu sene diğer sinemacılara pek de bir şans tanımıyor sanırım. Neyse ki kendisi 10 yılda bir filan yapıyor yapacağını da diğer sinemacıları ödüllerden yoksun bırakmıyor! Bu seneki en büyük rakibinin eski karısı olmasına da Uzakdoğu felsefinde ‘karma’ diyoruz sanırım.

Benim bu sene en çok tat aldığım film ise ‘Up in the Air’. Jason Reitman’ı Juno’dan tanıyorsanız ve filmin sizde hemen Juno benzeri bir etki yaratacağını bekliyorsanız biraz hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz belki. Ancak bana kalırsa bu filmin özelliği hemen film bittiğinde değil, biraz üzerinde düşünüp etkisini hissetmeye başlayınca kıymetini bilmenizde ortaya çıkıyor. Bir kere konu son derece orijinal, oyuncuların her biri sonuna kadar rollerinin hakkını veriyor, en güzeli de benim gibi George Clooney’ye, daha doğrusu daha önceki rollerine benim gibi biraz mesafeli yaklaşan izleyeciye belki de ilk defa kendisini sevdiren ve kendisiyle özdeşleştirebilen bir oyun sunma fırsatı veriyor. En iyi erkek oyuncu Oscar’ını büyük ihtimalle Jeff Bridges alacak gibi görünse de sırf bu hissettirdiklerinden ötürü gönlümün Oscar’ı George Clooney’ye gidiyor! Up in the Air’ın en iyi uyarlama senaryo ödülü alması ise benim tek tesellim olur...

İçim bir türlü elvermediği için bir türlü seyredemeğim Precious ile en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülünü Mo'Nique’in ve “Tarantino’nun son filmi koparıyo, zaten adam ne yapsa süperdir abi!” tarzı 20’li yaşlar yaklaşımının önyargısına rağmen çok severek izlediğim ve sinemada her şey mümkündür; Hitler’i öldürmek bile, diyen Inglorious Basterds’ın daha önce adını duymamış olduğum (benim ayıbım) müthiş oyuncusu Cristoph Waltz’un Oscar’ları kucaklayacağı da kesin gibi görünüyor.
Kadın oyuncular arasında müthiş çekişme halen devam ediyor. Bana kalırsa hiç uğraşmasınlar Oscar’ı her sene Meryl Streep’e versinler, bütün filmlerde de zaten o oynasın, diğerleri niye o kadar çabalıyor ki? Desem de içten içe o zaman işin heyecanı nerde kalıyor! Bu sene Sandra Bullock da Blind Side’daki performansıyla biraz 2000 yılındaki Erin Brokovich uyarlamasıyla Julia Roberts’ı andırıyor ve Oscar’a Meryl Streep kadar yakın görünüyor. Hollywood’a yıllarca (20 küsür yıldır) şirin, tatlı, güzel ama pek de değer görmeyen romantik komedi oyuncusu kontenjanından emek vermiş Sandra Bullock’u Akademi’deki arkadaşları bu rolüyle taçlandırabilir. Bir de bu sene çok uğraştı hakkaten, üç filminde de başarılıydı filan da diyebilirler... Bilmiyorum, sanırım en merakla beklediğim ödül bu olacak.
Bir de The Hurt Locker iyi bir film, Irak Savaşı’ndaki bomba imha timlerinin psikolojisini, neler hissettiklerini etkileyici bir hikayeyle anlatmış, çekimler olabildiğince gerçekçi bir şekilde izleyiciye anı yansıtmış, değişik bir bakış açısı, ama bütün bunların birleşimi sonucunda nedense bende benzerlerinden (II.Dünya Savaşı’ndan günümüze yaşanan tüm savaşlardaki asker psikolojisini anlatan filmlerden) farklı bir his uyandırmadı. Sırf bu nedenle bile gerçekten eski karı-kocanın 82.Oscar Ödülleri’ndeki rekabeti bende merak uyandırıyor! Tabi bir de Alec Baldwin ve Steve Martin performansı var, Hugh Jackman'ın yerini doldurabilecekler mi? Obejktif olamasam da bana göre çok zor!

Genel olarak 2009 Oscar adayı filmleri bir 2008 filmleri gibi tatmin etmedi beni. 2009 yılının bu uğursuzluğundan mıdır nedir filmler de bir sönük gibi geldi bana sanki. Nerede o geçen senenin Kate Winslet’lı Revolutionary Road’u, Reader’ı (bi Kate Winslet vardı ona nooldu hakkaten? Nadasa bıraktı kendini herhalde...), bir Harvey Milk’i bir Slumdog Millionaire’ı?! Avatar’ı klasman dışı bırakıyorum hadi neyse, hiç bir şey olmamış da değil. Bir de bağımsız filmlerimiz var tabi. !f daha Ankara’ya haftaya geliyor yorum yapamıyorum o konuda:)
Genişiz, her şeye açığız, katı yargılarımız yoktur, onları da görelim, ondan sonra bir daha bakalım 2008 mi güzelmiş 2009 mu?

Bir Yaz Günü Rüyası

2009-06-21T23:43:00.000+03:00

Yaz geldi, geliyor, hava soğudu ısındı, yağmur yağdı, aman yine soğudu derken, karşı konulamaz bir şekilde içine aldı bizi yaz sıcakları. Yazları severim, hele hafif esintili yaz akşamlarına bayılırım. Akşamüstü balkona çıkıp, bir elime soğuk soda ve buzlu beyaz şarabım, diğerine bir kitap - ya da kucağıma en son oyuncağım - bilgisayarımı - alıp bir yandan müzik dinlerken bir yandan da kendimi dinlemeye başladım mı değmeyin keyfime :)

Bu aralar bir şekilde kendimi uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımla eski mekanlarda eski şarkıcıları (ama pek yeni şarkılarını) dinlerken, anıları paylaşırken, kısacası pek bir nostalji yaşarken buluyorum. Sonra anılara dalıp gidiyorum, eski filmleri, dizileri filan tekrar seyredeyim diyorum... Evet, arada bir nostalji yaşamak güzel, arkadaşlarımla yeniden bir araya gelmem, sevdiğim insanları yeni halleriyle ama aslında hiç de değişmemiş, böyle bir huzurlu-mutlu görmem... Hadi filmler diziler de bir yere kadar da, ben en son kendimi youtube'da yıllar öncesine ait bir Wimbledon final maçının görüntülerini ararken buldum! Ne yapayım, ben de sonra o final maçının hikayesini paylaşmaya karar verdim...

Yazların bana göre en güzel aktivitelerinden birisi de çeşit çeşit spor karşılaşmalarını, daha doğrusu, şampiyonaları, kupaları falan beklemek, izlemek. Sonra konserleri takip etmek, gidemesem bile gidebilme ihtimalimi sevmek:) Kışları Altın Küreler, Emmy'ler, Oscar'lar; ilkbaharda film festivalleri varsa, yazın da Dünya, Avrupa Kupaları, atletizm, tenis şampiyonaları, 4 yılda bir de olsa Olimpiyatlar var! Çift seneler bu anlamda daha keyifli tabi, olsun her zaman itinayla takip edecek bir olay bulunur! Mesela yarın Wimbledon Tenis Şampiyonası başlıyor!
Tenis topu ve raketiyle şahsi ilişkim el kol göz beyin koordinasyonumun zayıflığından mıdır nedir, oldukça kısıtlı olsa da, kendimi bildim bileli Grand Slam Turnuvaları'na karşı özel bir zaafım olmuştur. Nasıl Oscar Törenleri'nde kırmızı halıda kim ne giyecek, kim kiminle gelecek, hangi ünlü hangi ödülü verecek, şovlar nasıl olacak tartışmaları ödülün kime gittiği kadar önemliyse, tenis karşılaşmalarında da maçın ötesinde arka planda yaşananlar ilgimi çekmiştir hep. Annelerin, babaların, sevgililerin, eşlerin hırslarının nasıl sporcununkinin önüne geçtiğini, ünlü markaların sponsorluklar için birbiriyle kıyasıyla yarışmalarını, moda gösterisini aratmayan kıyafet şovlarını hayret ve zevk içinde izlerim. Tenis oyuncularının kulislerde yaşadığı aşkın meşkin dedikoduları da işin tuzu biberi zaten... Evet, kısacası heyecanla bekliyorum Wimbledon'ın başlamasını...
Ama bunu söylerken belirtmeliyim ki, bundan sonra herhangi bir tenis maçından bundan tam da 8 sene önce yaşadığım heyecanı ve tatmini yaşayacağımı da pek zannetmiyorum. Evet, çünkü tarihi bir final maçıydı, evet dünya spor otoritelerinin gelmiş geçmiş en muhteşem spor karşılaşmaları arasında gösterdiği bir maç oldu ve de evet çünkü o gün ben de oradaydım!

Doğruya doğru inanılmaz bir maçtı ve benim ve benim gibi binlerce izleyicinin de orada bulunması tamamen bir tesadüften ibaretti. Dünya sıralamasında o dönemde sakatlıkları, sorunları falan gibi nedenlerle 125. sırada olan ve turnuvaya "wild card" denen kontenjanla katılan Hırvat tenisçi Goran Ivanisevic şansın -ve kaderin mi desem- da yardımıyla finale kalmıştı (ki kendisini zirve yaptığı 90'larda da büyük bir zevkle izlerdim, haşarı, afacan, serseri bir çocuk gibiydi, standart tenis oyuncusuna benzemez, deli dolu hareketlerle ortalığı birbirine katar ama kendine has stiliyle birçok kişiyi de hayran bırakırdı oynadığı oyuna, saatte 200 km üzerinde hızla servis atar sonra sağa sola oraya buraya vururdu topu-raketi-kendini, batırırdı oyununu-olsun ben bayılırdım ona!). Karşısında ise yine bir başka sevdiğim (oyunundan mı, "cool"luğundan mı, alçak gönüllü, iyi huylu olmasından mı, yoksa o topu havaya attıktan sonra elinin havada asılı kalırken duruşunun aldığı yunan tanrısı benzeri görüntüden mi ne bilemiyorum!) Avusturalyalı Pat Rafter vardı. Onun da o sene profesyonel tenis hayatını bırakacağını açıklaması son derece duygu yüklü bir karşılaşma olacağının habercisiydi zaten! Ama o sene olanlar bununla da bitmedi. Geleneksel olarak her sene Haziran ayının sonlarında Temmuz ayı başlarında bir Pazar günü gerçekleşen Wimbledon Tek Erkekler Finali, 2001 yılında o dönemde yağan yoğun yağmurun etkisiyle maçların ertelenmesiyle, tarihinde ilk kez bir Pazartesi gününe kaydı. Öyle olunca kocaman gösterişli şapkalı kokoş leydiler ve smokinli purolu ağır abi lordların yerini bildiğin sokaktaki sade vatandaş aldı.

Okul bitmiş, tez yazıyoruz, bir arkadaşımın gazıyla bizim oradan trenle 45 dakika mesafedeki Wimbledon yolunu tuttuk biz de. Hava güzel, iş yok güç yok, amacımız oralarda çimlerin üzerinde yayılmak, çileklerimizi alıp stadın dışındaki dev ekranlar karşısında öyle boşça ve hoşça vakit geçirmek (ve de tabi ömrü hayatımızda bir Wimbledon ortamı görmüş olmak!). Kampüsümsü Wimbledon Tenis Kortlarına girerken kapıda bilet kesiliyor, çimlerde oturmak bile paralı yani, olsun geldik o kadar gireceğiz tabi. Uzun bir kuyruktan sonra gişedeki adam sordu bize, "Stat mı stat dışı mı?". Final biletlerinin karaborsada bin-iki bin pound'a kadar çıktığını duymuşuz, şaşırdık böyle bir soruyla karşılaşınca, meraktan sorduk "Stat ne kadar?" diye. 40 pound'ı duymamızla kendimizi "Centre Court"ta bulmamız arasında geçen süreyi hatırlamıyorum. Sanırım o sırada rüya gördüğümü düşünmüş olmalıyım! Yıllar boyu TRT ekranlarından ağzım sulanarak seyrettiğim o yeşilin üzerindeki beyaz kıyafetli insanlarıyla, top toplayıcısından o merdivenli sandalyede oturan hakemine, skor tabelasında sarı noktalarla yazılan isim ve sayılarıyla, sporcuların oturduğu sıralarıyla ve de tabi ki görkemli tribün ve seyircileriyle, o seyircilerin bir parçası olarak bir Wimbledon Merkez Saha maçındaydım ben! Tek farkı ise bir futbol maçını aratmayacak taşkınlıktaki, ellerindeki Hırvat ve Avusturalya bayraklarını sallayan, tarihinde ilk defa olayı bir milli mücadeleye (!) çeviren seyircilerdi sanıyorum. Normal şartlarda sakin sakin, asil bir şekilde oturup skorlarda sporcuları formaliteden alkışlayan seyircilere alışmış yetkililer bile ne yapacağını şaşırmıştı. Evet itiraf ediyorum, maç boyunca ben de kendimi Hırvat seyircilerle bağırıp çağırırken buldum, tanrısal (!) servislerinde Rafter'ı alkışlamayı ihmal etmedim ve yaklaşık 3 saat süren ve başından sonuna başa baş dişe diş geçen maçın sonunda gülen tarafta olmanın garip gururunu yaşadım!

Maç bitip de Ivanisevic gözyaşları içinde kendini yere attığında ben de sarhoş gibiydim. O gün sadece mutlu ve şaşkındım. Ancak yıllar sonra dönüp baktığımda o günü yaşamış olmamın ne kadar büyük bir mucize olduğunu görebiliyorum. Ve bunun bir adım ötesi ılık bir kış günü Kodak Theatre'a kırmızı halıda teşrif etmek olabilir, neden olmasın diyorum..:)

Morrissey'in Sönmeyen Işığı

2009-04-14T01:06:00.000+03:00

Morrissey kollarını Paris'e doluyor, Paris'i sarıp sarmalıyor, çünkü yalnızca çelik ve taş yığınları onun aşkını kabul ediyor! Ya da bunca zamandır hiç olmayan ve olmayacak aşkını aramak için üzülüyor, yıpranıyor, boş yere zaman kaybediyor. Ama insanlar böyle büyüyor... Zaten hayatta öyle acılar var ki aşk acısı yanından teğet geçiyor! Ne varki insanlar böyle büyüyor... Zaten o da artık tek başına mutlu, hem de hiç olmadığı kadar. Çünkü yalnız olmadığını biliyor, çünkü onu sevmesek bile ona aşığız ve gidince onu özleyeceğiz, çünkü tek ihtiyacımız olan o!

Bütün bu yazılanlar Morrissey'in son çıkan, hem de kendi deyişiyle final niteliğindeki ve hayatının eseri olarak adlandırdığı "Years of Refusal" albümündeki şarkılarından bazı sözler. Bana son yıllarda verilen en güzel doğumgünü hediyesi... Tam da bana bunu hatırlatmak istercesine "It's Not Your Birthday Anymore" diyerek doğumgünümde aldığım kutlama ve hediyelerin aslında ertesi gün hiçbir anlamı olmayacağını, hiçbirinin onun şu anda verdiği aşkla karşılaştırılamayacağını söylüyor.

30 yılı aşkın süredir bizlere seslenen Morrissey jübilesini yapmaya karar vermiş bu albümüyle... Pek inanasım gelmiyor ya da inanmak istemiyorum, müzik dinleyebildiğim sürece beni şarkılarıyla sarıp sarmalasın istiyorum Paris yerine! İrlanda kanlı, İngiliz yürekli, Amerika'da yaşayan ve tam olarak da hiçbir sekse, hiçbir ırka, hiçbir millete ait olamayan bu adamın artık kendisiyle barıştığını ve o aidiyet duygusunu hissetmeye çalıştığını hissediyorum son şarkılarını dinlerken...

Kendisiyle lise yıllarımda tanıştım, The Smiths'ten ayrılmış ve yoluna yalnız devam etme kararını çoktan vermişti o zamanlar ama ben yine de The Smiths şarkılarıyla tanımıştım onu ilk. O "Ask me! Ask me! Ask me!" diye sesleniyordu ben de soruyordum ona yaz geceleri sahil yeri diskolarında hala öyle müzikler çalmaya devam ederken! Oysa o çoktan kendi yaşadığı depresif ve karanlık sahil şehrinde her günün bir Pazar günü gibi olduğunu anlatıyordu, kıyamet gününün bir an evvel gelmesini isteyerek. Londra, Birmingham ve Leeds sokaklarında "Panic" yaşamıyordu artık, DJ'leri asmak istemiyordu belki de. Üniversite yıllarımda aşkın en temel kuralını -kaçan kovalanır- o kadar basit bir şekilde ifade etmişti ki "The More You Ignore Me The Closer I Get" diyerek, gelmiş geçmiş bütün albümlerini aldığımı ve içinde sözleri olmayan şarkıların sözlerini geceleri odamda kağıt kalem, kasetçalardan "pause-play-pause-play" yaparak çıkarmaya çalıştığımı dün gibi hatırlıyorum.

Ben büyürken o da büyüdü, benden yaşlıydı ama onun şimdi yazdıklarını ve düşündüklerini (en azından benim onun düşündüğünü düşündüklerimi) şu anda hissedebildiğim ve anladığım için mutluyum. Yine de içimde bir burukluk var, terkedilmiş gibiyim adeta. Bundan sonra aynı heyecanla kimin şarkılarını -şiirlerini- bekleyeceğimi bilemiyorum! Doğumgünüm sona erdiğine göre sanırım bir süre daha Morrissey'in "hiç sönmeyen ışığıyla" idare edeceğim, ona yetişebilecek bir şair keşfedene dek...

Jai Ho! *

2009-03-08T22:10:00.000+02:00

1990'larda bize filminin müzikleriyle "ne hayal ederseniz" diyen Danny Boyle 2000'lerde "zafer gelsin" şarkısı eşliğinde kendi hayallerini gerçekleştirmiş ve zaferini çağırmışa benziyor.

Benim yaşlarımdaki birçok insan Trainspotting'i ilk defa seyrettiğinde yaşadığı hayranlık ve şaşkınlıkla karışık şoku çok net hatırlayacaktır. Film bizi o zamana kadar görmediğimiz bir ritim ve kurguyla, farklı bir anlatım tarzı ve müziklerinin sağladığı bütünlükle, kendi küçük yaşam alanlarımızdan çıkartıp İskoçya'nın soğuk ve ürkütücü varoşlarında başka hayatlarla tanıştırmıştı. 90'ların ikinci yarısında patlayan clubbing kültürünün ilk sinyallerini de bu film ile almıştık sanıyorum. Filmin baş karakteri Renton'ın üzerinde daracık kotu ve montuyla bir gece bir club'da "For What You Dream Of" şarkısı eşliğinde ayaklarını sarkıtarak oturduğu yerde küçük bir çocuk edasıyla salınması hala gözümün önündedir. Tam olarak ne yaptığını ve o anda orada ne aradığını bilemeyen Renton heyecanlı ama ürkek bakışlarla etrafa bakınırken kendi geleceğini kurgulamıştı belki de. Tam da Danny Boyle'ın yaptığı gibi...

Filmdeki her bir şarkı o sahnelere öylesine yerleştirilmişti ki, filmi upuzun bir video klip gibi seyrettiğimi bile düşündürtmüştü bana. Sonrasında geceleri aktığımız her mekanda heyecanla Trainspotting soundtrack şarkılarını çalmasını beklememiz, DJ'e bize en azından Underworld'dan "Born Slippy" şarkısını çalması için müdahale ettiğimiz zamanlar çok da eski gelmiyor bana şu anda...

Aynı duyguları yıllar sonra Slumdog Millionaire'de yaşamış olmamın da bir tesadüf olmadığını düşünüyorum. Danny Boyle filmlerinin o müzikler olmadan bu derece anlam kazanamayacağını bildiğinden olsa gerek, İskoçya'nın varoşlarından Hindistan'ın varoşlarına akarken A.R.Rahman'ın mükemmel şarkıları ile bizleri de bu farklı dünyaya sürüklüyor. Öyle ki, film boyunca müziklerle birlikte aşağı yukarı inip çıkan ruh halimizi, sonunda bizi de filmin kahramanlarıyla beraber bu zaferi kutlamak için dans etmek isteyecek noktaya getiriyor.

Trainspotting Renton'ı birkaç bin sterlin ile yeni hayatına kavuşturarak Danny Boyle'ı da hayallerine yaklaştırırken, Slumdog Millionaire, Jamal'ı bir milyonere dönüştürürken Danny Boyle'ı da hep hayal ettiği ve hakettiği zafere ulaştırıyor!

Jai Ho!

(*) Hint dilinde "zafer gelsin / zafer sizin olsun" anlamlarına geliyor

David'i Lynch Etmeyelim!

2009-02-28T12:16:00.000+02:00

David Lynch'le ilk olarak İkiz Tepeler ile tanıştım. Televizyon tarihinin "mihenk taşları"ndan olarak adlandırabileceğimiz bu diziyi o zaman bir lise öğrencisi olarak Pazar akşamları uykusuzluk çekmek pahasına heyecanla takip ederdim. Magic Box Star 1'in son bölümü yayınlamama nedenini hiçbir zaman anlayamasam ve o dönemde hayal kırıklığına uğramış olsam da sonraları bu olayı da David Lynch film anlayışı içerisinde değerlendirerek, önemli olan sonuç değil felsefesiyle pek fazla da önemsemedim. Beni her bölümde heyecandan heyecana sürüklemiş, "Laura Palmer'ı kim öldürdü?" sorusunun çok ötesinde başka boyutlara götürmüştü bu dizi. Hayatımın son 5 senesinde önemli bir yeri kaplayan Lost'u da sonunda ne olacağından çok her bir bölümün beni nereye götüreceğini düşünerek seyretmemi de David Lynch'e borçluyum sanırım biraz! (Yine de bu sonunda aynı hayal kırıklığını yaşamak isteyeceğim anlamına gelmiyor, aman yapımcılar lütfen!)

İkiz Tepeler'den sonra seyrettiğim her bir David Lynch filmi de içimde benzer bir duygu uyandırmıştır. Filmden keyif almanın vermiş olduğu tatminin yanında neden keyif almış olduğumun, tam olarak da ne anlatmış olduğunu anlayamamanın verdiği hafif huzursuzluk ve boşluk... Lynch severler ikiye ayrılır bana göre. O keyfi alıp filmin anlamını çok da kurcalamayanlar, filmden keyif alıp anlamamanın verdiği tatminsizliği yaşayanlar, bu boşluğu yaşattığı için adamı "Lynch" etmek isteyenler... Çok ortamda gündeme gelmiştir yönetmenin filmleri, sonuç hep aynı kapıya çıkar, saygı duyarız hep beraber yaptıklarına, ama ne anlatmak ister? Bir amacı var mıdır? O kadının aynadaki görüntüsünün altında yatan nedir? Cüce ne söylemek ister aslında? Kırmızı perde neyi ifade eder? Kimse bilmez...

Bugün !f Ankara Film Festivali'nde izlediğim Lynch: Behind The Curtain belgeseli beni uzun zamandır tam olarak tatmin eden ilk David Lynch filmi olma özelliği taşıyor (O kadar rahatladım ki Lynch çekmemiş olmasa da kendi kişisel tatminimi yaşamış olmanın verdiği heyecanla David Lynch filmi olarak adlandırmak istiyorum ben bu yapıtı izninizle:))

Bütün filmleri için genelleme olmasa da kimi zaman kendisinin de ne yaptığının ve filminin sonunun nereye gittiği hakkında hiçbir fikri olmamasına o kadar sevindim ki! Mesela film çekilirken ortalarında film ekibinden şöyle taleplerde bulunabiliyor: "Bir tane 16 yaşında tek bacaklı bir kız, bir tane 23 yaşında Japon bir kız, yok yok Avrasyalı olsun, 23 yaşında Avrasyalı bir kız, bir de evcil bir maymun bulun bana"!!! Bu belgeselden önce son filmi Inland Empire'ı (belgesel bu filmin çekimleri sırasında çekilmiş ve ağırlıklı olarak filmin çekimleri sırasındaki David Lynch'i aktarıyor) seyretmiş olsaydım büyük ihtimalle 23 yaşındaki Avrasyalı kızın anlamını bulabilmek için saatler süren tartışmalara girecek, oradan diğer sembollerin önemi hakkında konuşacak ve hiçbir sonuca varamadan sohbetimizi noktalayacaktık arkadaşlarımla...

Bizi bu sonu gelmez tartışma ve polemiklerden kurtardığı için bir kez daha teşekkür etmek istiyorum belgeselin yapımcılarına! Her şey bir yana David Lynch'i anlamaya (tam olarak anlayamasak da her şeye rağmen sevmeye:)) ve bir kez daha sanatın ve sanatçının önemini görmeye yardımcı olduğu için bu belgeseli tüm Lynch severlere tavsiye ediyorum. Ve de ilhamın, yaratıcılığın ve sanatın acı çekerek gerçekleşeceğini düşünenlere bunun aksine, tüm bunların mutlu zamanlarda ve kendimizi iyi hissetiğimiz anlarda gerçekleşeceğini söyleyen David Lynch'e sırf bu motivasyon kaynağı için bir kez daha teşekkür ediyorum...